Παρασκευή, 3 Ιουλ 2020
Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019 11:08

Μια ζοφερή εικοσαετία

Γράφτηκε από Λεωνίδας Ιωάννου

 Σε κάτι λιγότερο από ένα μήνα η ναυτιλία θα έχει να αντιμετωπίσει μοναδικές προκλήσεις από την επικείμενη ανάπτυξη των νέων κανονισμών για τα καύσιμα και τις εκπομπές του ΙΜΟ, όσον αφορά την συμμόρφωση, την επιβολή και τη διαχείριση του νέου τύπου καυσίμου επί του πλοίων. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Και η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να έχει εντάξει την Ευρωπαϊκή ναυτιλία στην «Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία» με ότι αυτό συνεπάγεται (Σύστημα Ανταλλαγής Ποσοστώσεων, SEQE ή ETS). Η τελευταία έχει «κατηγορηθεί» αρκετές φορές ότι «πυροβολεί τα πόδια της» χτυπώντας την ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής ναυτιλίας. Αλλά τι στην πραγματικότητα συμβαίνει με τη ναυτιλία και τις αντιδράσεις της;

Πολλά και διάφορά η απάντηση… όταν πρόσφατα η μη κυβερνητική οργάνωση μεταφορών και περιβάλλοντος που εδρεύει στις Βρυξέλλες χαιρέτισε τα σχέδια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εντάξει τη ναυτιλία στο σύστημα των ρύπων. Αυτό το γεγονός οφείλει να προβληματίσει εκ των υστέρων τα θεσμικά όργανα της ναυτιλίας τα οποία φαίνεται ότι κινήθηκαν με το «σταυρό στο χέρι» ή ενδεχομένως αφελώς πιστεύοντας ότι θα έχουν τη δύναμη να αναστρέψουν μια εν πολλοίς «τετελεσμένη κατάσταση». Γεγονός είναι ότι η ναυτιλία πληρώνει την «πολιτική απομονωτισμού της» από την κοινωνία η οποία αφέθηκε στα χέρια  κάθε μορφής μη κυβερνητικών οργανώσεων που υπερασπίζονται το κλίμα και τη διάσωση του πλανήτη. Αλλά για τα δικά τους «συμφέροντα».

Και το χειρότερο στην υπόθεση είναι ότι η ναυτιλία δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει τι κρυβόταν και τι ενδεχομένως κρύβεται πίσω από τις κάθε λογής μη κυβερνητικές οργανώσεις, και τα fora για την κλιματική αλλαγή.  Το αξιοπερίεργο είναι ότι μέσα στην πρώτη εικοσαετία του 21ου αιώνα που διατρέχουμε διαμορφώθηκε μια ολόκληρη «βιομηχανία» τα προϊόντα της οποίας σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο καλείται τώρα… να πληρώσει η ναυτιλία και μάλιστα χωρίς να έχει εξασφαλίσει το περίφημο free and faire competition…  Ναυπηγεία, νηογνώμονες, κατασκευαστές, μηχανικοί και διυλιστήρια  φαίνεται να «συμμετείχαν στην διοργάνωση  ενός πάρτι» το κόστος του οποίου πρωτόδικα- σε πρώτο βαθμό καλείται να πληρώσει η ναυτιλία αλλά σε δεύτερο βαθμό το διεθνές εμπόριο και ο τελικός καταναλωτής.

Ο τελευταίος «μονίμως θύμα» αδυνατεί να αντιδράσει. Και πως; Το ερώτημα που αναδύεται εκ της προχείρου- προχειρότατης, αφελούς αν θέλετε, προσέγγισης είναι ότι η ναυτιλία δεν κατόρθωσε να φτιάξει τους δικούς μηχανισμούς , τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα δικά της «λόμπι» εντός και εκτός ΕΕ τα οποία δεν θα είχαν άλλο στόχο παρά να παρουσιάσουν αυτό που οι της ναυτιλίας λένε ότι «αν σταματήσουν τα καράβια ο μισός πλανήτης θα πεινάσει και ο άλλος μισός θα κρυώσει». Και δεν φτάνουν μόνο αυτά.

Στην προσεχή δεκαετία η ναυτιλία θα έχει να αντιμετωπίσει την ψηφιοποίηση και τους αυτοματισμούς που μοιραία θα αλλάξουν τα δεδομένα εκ νέου στα πεδία του ανταγωνισμού.  Αυτό θα δημιουργήσει νέες απαιτήσεις εκπαίδευσης από το 2020 και πέρα, καθώς και θέματα εξοικείωσης του πληρώματος. Καθώς πηγαίνουμε προς ένα όλο και πιο ψηφιακό και αυτοματοποιημένο μέλλον, είναι πιο ζωτικό από ποτέ να προσελκυστούν τεχνολογικά καταρτισμένοι άνθρωποι στον τομέα, με τα κατάλληλα κίνητρα.