Σάββατο, 17 Απρ 2021

Νικόλαος Φώτης

Ο Νικόλαος Φώτης σπούδασε Μηχανικός Υπολογιστών στο ΕΜΠ. Με εμπειρία άνω των δύο δεκαετιών στον ιδιωτικό τομέα, δραστηριοποιείται σήμερα στις εμπορευματικές μεταφορές με εξειδίκευση στα θέματα των σιδηροδρόμων και αρθρογραφεί για θέματα τεχνολογίας και μεταφορών. Επίση είναι μέλος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Logistics Management Ελλάδος (ILME)

Από το 1991, που η ΕΕ ξεκίνησε την διαδικασία απελευθέρωσης της σιδηροδρομικής αγοράς (οδηγία 91/440 και μεταγενέστερες), η πορεία είναι προς την λειτουργία πολλαπλών train operators σε ένα δίκτυο υπό κρατική ιδιοκτησία (αυτό το μοντέλο ξεκίνησε από την Σουηδία). Είναι σαν τις εθνικές οδούς, όπου τρέχουν παράλληλα κρατικές και ιδιωτικές μεταφορικές εταιρείες (ΕΛΤΑ, DHL, DB Schenker, UPS, DHL, κτλ), καθεμιά από τις οποίες πληρώνει διόδια για την συντήρηση κι επέκταση του δικτύου.

Από την αυγή του σιδηρόδρομου στην Αγγλία, τα λιμάνια ήταν από τους πρώτους προορισμούς για το τραίνο. Η πρώτη γραμμή (Liverpool and Manchester railway) που φτιάχτηκε το 1830, συνέδεε το λιμάνι του Liverpool με το Manchester, δίνοντας πρόσβαση στην ενδοχώρα της Αγγλίας για το πρώτο κι απέδιδε το πρωτοφανές μέρισμα του 9.5% στους μετόχους της κάθε χρόνο μέχρι να απορροφηθεί από άλλες εταιρείες. Αργότερα άρχισαν να φτιάχνονται εξειδικευμένες mine to port γραμμές, όπως η Malmbänan στην Λαπωνία για μεταφορά σιδηρομεταλλεύματος από την Σουηδία προς το Νορβηγικό λιμάνι του Narvik (25 εκατομμύρια τόννοι ετησίως), οι γραμμές της δυτικής Αυστραλίας (Pilbara region) προς το Port Hedland (συνολικές εξαγωγές 740+ εκατομμύρια τόννοι), κτλ.